Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για ΑΕΛ

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μέλος του Athens Club, σε φόρουμ της ΑΕΛ, στις 24/2/2006

Στο γήπεδο πάμε επειδή πιστεύουμε στη νίκη ακόμα κι αν οι πιθανότητες είναι λίγες. Όταν αγοράζεις ένα λαχείο ξέρεις ότι έχεις απειροελάχιστες πιθανότητες να σου κάτσει. Πιστεύεις όμως ότι μπορεί να είσαι εσύ ο τυχερός και στήνεσαι να παρακολουθήσεις με αγωνία την κλήρωση. Αλλιώς δεν θα αγόραζες καν το λαχείο. Το ίδιο και στο γήπεδο. Τζόγο με τα συναισθήματά μας παίζουμε. Ή χανουμε και φεύγουμε ψυχολογικά «ταπί» ή κερδίζουμε και εισπράττουμε τη χαρά στο πολλάπλάσιο. Δεν έχει σημασία πόσο ισχυρός είναι ο αντίπαλος κι αν το στοίχημα τον δίνει στο 1,10. Εμείς πάμε γιατί πιστεύουμε στην ανατροπή.
Ο σωστός οπαδός ακολουθεί την ομάδα του τυφλά. Δεν τον νοιάζει αν έγιναν μεταγραφές, αν έχει στόχους, αν ο καιρός είναι καλός, αν αν αν. Απλά ακολουθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχει κρίση, δεν θα κάνει κριτική, δεν θα απαιτεί μεταγραφές, δεν θα θέλει να έχει στόχους. Και κριτική θα κάνει, και θα γκρινιάξει για τις μεταγραφές και θα ξενερώσει αν αποκλειστεί από το κύπελλο. ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΓΗΠΕΔΟ ΕΙΤΕ ΕΝΤΟΣ ΕΙΤΕ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ. Στο γήπεδο δεν πάμε για τους παιχταράδες μας, για την μπαλάρα που παίζουμε, για την προεδράρα, για τη νέα σούπερ μεταγραφή. ΠΑΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΛΥΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΗΣ ΒΥΣΣΙΝΙ ΦΑΝΕΛΛΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΑΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΗΣ.
Θυμηθείτε ένα πανό τη δεκαετία του 80 που έγραφε «το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο είναι να αγαπάς την ΑΕΛ». Μπορείτε ρε μάγκες να συλλάβετε το νόημα αυτής της φράσης? Μπορείτε να γεμίσετε την καρδιά σας με αυτό? Προσπαθήσατε ποτέ να δείτε την ΑΕΛ πέρα από παίχτες, διοικήσεις, καταστάσεις κλπ? Καταφέρατε ποτέ να παρακολουθήσετε αγώνα και να βλέπετε απλώς 11 βυσσινί φανέλες να κινούνται πέρα δώθε? Να μην φαίνεται ούτε το χορτάρι, ούτε οι αντίπαλοι, ούτε οι θεατές.. τίποτα.. Απλά να απομονώσετε τις φανέλλες με το άλογο από τον υπόλοιπο φόντο… Σαν τον ερωτευμένο που κοιτάει αυτήν που γουστάρει. Δεν βλέπει και δεν ακούει τίποτα άλλο γύρω του. Βλέπει αυτήν και λιώνει. Είναι ευτυχισμένος! Δοκιμάστε το με την ΑΕΛ και θα δείτε ότι θα είστε πάντα ευτυχισμένοι. Και από εμάς θα μεταδοθεί και η θετική ενέργεια στην ομάδα. Για τους παίχτες, για τον προπονητή, για το νέο γήπεδο έχουμε όλες τις μέρες να τα συζητάμε και να διαφωνούμε, να συμφωνούμε κλπ. Τις ημέρες όμως που αγωνίζεται η ΑΕΛ, σε οποιοδήποτε γήπεδο, πρέπει να δίνουμε το «παρών» και να τραγουδάμε για την πάρτη της. Αυτή η μούρλα μας οδήγούσε τα μαύρα χρόνια σε περιόδους αδιάφορες να φεύγουμε από Αθήνα και να ταξιδεύουμε στην Κρύα Βρύση, να τρέχουμε αυγουστιάτικα για τριήμερα στα 3-5 Πηγάδια στην προετοιμασία της ομάδας ή να μπαίνουμε 17 άτομα στο τσάρτερ για Ρόδο για το ματς με Ιαλυσό. Εκείνες τις εποχές όλες οι πιθανότητες ήταν εναντίον μας αλλά εμείς τα ποντάραμε όλα για όλα. Τελικά λίγο πριν χάσουμε και την τελευταία δεκάρα η μπίλια έκατσε στο βυσσινί. Άξιζε το ρίσκο. Άντε ρε ΑΕΛΑΡΑ!